W kolektorach próżniowych, zwanych również rurowymi, ciepło absorbowane jest przez absorber umieszczony wewnątrz szklanej rury. Wewnątrz takiej rury szklanej jest próżnia. Rura może też składać z dwóch warstw szkła, pomiędzy którymi jest próżnia. Niezależnie od rozwiązania konstrukcyjnego, próżnia izoluje absorber od otoczenia, ograniczając tym samym ilość ciepła, które może być wypromieniowane z absorbera na zewnątrz. Dzięki temu, kolektory próżniowe mają na ogół lepsze osiągi zimą niż kolektory płaskie.

Kolektory rurowe występują w dwóch odmianach. W pierwszej odmianie czynnik roboczy (glikol) przepływa przez rurki miedziane przylutowane do absorbera znajdującego się w rurze próżniowej. Odbiór ciepła następuje bezpośrednio z absorbera. Drugi rodzaj to kolektory zbudowane z rur próżniowych, w których znajdują się rurki cieplne, zwane również „Heatpipe”, z płynem parującym w temp. 25 stopni C. Gdy rurka się nagrzeje, płyn ten zaczyna parować i kieruje się do kondensatora. Następuje tam wymiana ciepła, w wyniku której następuje nagrzanie glikolu, który krąży w instalacji, a para skrapla się i grawitacyjne powraca na dno rurki cieplnej.